lokaty Krzewinka o wysokości
20—100 cm z krokwiastymi
szarobrunatnymi gałązkami.
Całobrzegie liście na krótkich
ogonkach, odwrotnie jajowate,
od spodu niebieskozielone
z wyraźnie występującym siatkowatym
unerwieniem, mają
do 2 cm szerokości i do 4 cm
długości. Białe lub czerwonawe,
dzbanuszkowate kwiaty
zebrane są po 1-4 w szczytowych
gronach. Niebiesko oszronione jagody,
często bardziej gruszkowate niż kuliste, mają
- w przeciwieństwie do podobnych czarnych
borówek - bezbarwny sok.
Siedlisko: Torfowiska wysokie, bory bagienne
i zatorfione zarośla; alpejskie formacje do
2500 m n.p.m.; na glebach kwaśnych.
Rozmieszczenie: Północna Europa oraz góry
Europy Środkowej i Wschodniej. W Niemczech
tylko w Alpach rozpowszechniona, na przedgórzu
i w średnich górach występuje rzadkoi w rozproszeniu, poza tym przeważnie brak.
W Polsce w rozproszeniu, ale rozpowszechniona
na całym niżu; w górach raczej w wyższych
położeniach aż po piętro alpejskie. Skutkiem
niszczenia torfowisk i utylizacji wilgotnych
wrzosowisk borówka bagienna staje się w Europie
Środkowej stopniowo coraz rzadsza.
Okres kwitnienia: Maj i czerwiec.
Owoce: Borówka bagienna i borówka czarna
są wprawdzie do siebie podobne, ale nie równie
często wykorzystywane. Jadalne, lecz mdłe
w smaku jagody borówki bagiennej, jeśli się
ich zjadło większą ilość, mogą wywoływać nudności,
bóle głowy, torsje i zawroty głowy, a nawet
stany oszołomienia. Te objawy zatrucia
zjednały roślinie używaną również nazwę borówki
pijanicy. Suszonych jagód borówki bagiennej
można jednak używać do przyrządzania
herbatki, stosowanej przeciw biegunce i schorzeniom
pęcherza. Ponieważ dzisiaj istnieją lepsze
środki przeciw tym dolegliwościom,
powinno się zaniechać zbierania borówki bagiennej
- także ze względów ochroniarskich.
Faxless loans